Veel eerder schreef ik eens over inspiratie en het aanpassen van bestaande recepten om die dan te presenteren als eigen. Dit keer heb ik zelfs die moeite niet genomen en gewoon keihard een recept gejat. Of dit daarmee meteen mijn laatste bijdrage is, zal de tijd leren, maar eerst als gebruikelijk een te lange inleiding.

De hoogleraar staatsrecht die wij hadden was een van de betere, zo niet de beste die ik aan de universiteit heb gehad. Een van de vele wijze raden die hij meegaf, was een buitenlandse krant te gaan lezen. Hij gaf verder niet per se een invulling, al was duidelijk dat hij niet de Britse tabloids bedoelde. Verder heb ik weinig onthouden van de rechtenstudie, maar deze les is altijd bijgebleven en in de praktijk gebracht. Toen tijdens corona het aanbod van losse kranten in de kiosk rap schaarser werd, heb ik mijn toevlucht genomen tot een online abonnement op de New York Times, en uiteraard liet ik mij al snel verleiden tot een aanvullend abonnement op NYT Cooking. Dat stuurt af en toe e-mails met wat te eten komende week en in een zo’n mail viel mijn oog op Beer Brats.

Nu weet ik niet hoe het u vergaat, maar ik moest uiteraard meteen denken aan Charli XCX en klikte dus direct op de link. Ook bij NYT Cooking is bij het recept een inleiding, alleen is die gedeeltelijk ingeklapt zodat je ook vast de ingrediënten ziet. Die begonnen met twee flessen pils en toen was mijn aandacht helemaal getrokken.

Eerst kort daarna besefte ik bij het lezen van die inleiding, dat het woord ‘Brat’ ook uitgesproken kan worden zoals bij onze oosterburen en dus niets te maken had met de Brat Summer of de favoriete hobby van The Ramones. Maar goed, het recept was even simpel als geniaal. Geschreven door Melissa Clark, googel die naam en volg haar. De hoeveelheid bier is afhankelijk van het formaat pan, de worsten moeten onder liggen, bij mij lukte dat met een halve liter. Melissa gebruikt de helft van de uien rauw, dat heb ik niet gedaan, te nieuwsgierig naar de smaak van in bier gegaarde uien.