Geschiedenis van de brouwerij
Sinds 1857 staat de Stadsbrouwerij de Ridder tussen Oeverwal en Rechtstraat in Wijck-Maastricht. Zij werd gesticht door de brouwersfamilie Van Aubel. Maastricht telde toen meer dan veertig brouwerijen. Voor de aanvang van de Eerste Wereldoorlog waren er nog 24. Tussen 1919 en 1940 ging het aantal verder achteruit tot negen, waaronder twee kloosterbrouwerijen. Die kloosterbrouwerijen en de brouwers Eberhard, Th. Grein en Eugène Marres stoppen na Wereldoorlog Twee. Blijven over: de Sint-Servatiusbrouwerij (een Heinekendochter, voorheen De Zwarte Ruiter) aan de Annalaan, Marres-Ceulen in de Capucijnenstraat, hoek Grote Gracht. En op de oostoever in Wijck: Brouwerij 'De Keizer' N.A. Bosch in de Wijcker Grachtstraat en de Ridder aan de Oeverwal. In 1971 sluit Bosch, de voorlaatste brouwerij. De Ridder gaat alleen verder. Tot 1982 als familiebedrijf, sedertdien onder de Heineken-paraplu.

1982, de overname door Heineken
Op het moment van de overname door Heineken brouwt de Ridder drie bieren. Natuurlijk de pils. De Ridderpils van Van Aubel stamt uit 1925. Hij kent slechts een gering aandeel ruwe granen en heeft een goede hopbitterheid. Het tweede bier is Oud Bruin. Volgens Maastrichtenaren een uitstekende begeleider van 'zoervleis' (zuur vlees), zoals wij de Vlaamse stoofkarbonaden plegen te noemen. Tenslotte wordt er een volmout Dortmunder bier gebrouwen, de uitnemende Maltezer.

Na de overname blijft Heineken vooralsnog de Ridderbieren brouwen. Oud Bruin wordt omgedoopt tot Donker Bier. Als Heineken besluit geen ruwe granen meer te gebruiken bij het brouwen van haar bieren, geldt dat ook voor de Ridder. Onderweg verliest de pils iets van zijn bitterheid om later weer iets te worden verhoogd en wordt bij de Maltezer een deel van de mout door suiker vervangen.

Heineken heeft nog andere plannen met de Ridder. Allereerst geeft hij de brouwerij een nieuwe impuls en zorgt voor een snelle groei van de productie. Op biergebied is Ridder eveneens actief. In 1983 wordt er een gelegenheidsbier gebrouwen voor het 125-jarig bestaan van de naast de brouwerij gelegen Sint-Martinuskerk: het Bière St. Martin, een variant op Maltezer. Sint Martinus zou overigens een Maltezer Ridder zijn geweest. Voor de 50-jarige bevrijding van Maastricht, op 13-14 september 1994, her­haalde de brouwerij dit met het toepasselijke Bevrijdingsbier. Een toevalstreffer overigens. Toen in de aanloop naar de bevrijdingsfeesten een journalist van De Limburger vroeg of Ridder een herdenkingsbier zou brouwen, antwoordde een van de toenmalige directeuren, de heer Moonen, iets van 'Wellicht', of 'We zullen wel zien'. De dag erop stond in de krant: 'Ridder komt in september met speciaal bevrijdingsbier!' De bierdrinker is de krant nog steeds dankbaar.

De komst van Bock en Wieckse Witte
In 1987 wordt voor het eerst in vele jaren weer een Bock gebrouwen. En in 1988 ziet de Wieckse Witte het levenslicht. Het Maastrichtse witbier is nadrukkelijk voor de hele Heinekenfamilie bedoeld, niet enkel voor de aan Ridder gebonden cafés en is het kind van oud-brouwmeester Wim van Wijk. Het feit dat het bier zeer evenwichtig is, dankzij een uitmuntende bovengist, niet te zoet, niet te gekruid, en het gegeven dat Heineken over een uitstekend distributienet beschikt, zorgen ervoor dat Wieckse Witte na Hoegaarden tweede op de witbiermarkt wordt. In 1995 bestaat reeds de helft van de productie bij de Ridder uit Wieckse Witte. Omdat de brouwerij om logistieke redenen niet boven de 100.000 hl kan groeien, wordt het voor de export bestemde deel van de Wieckse Witte eerst gebrou­wen door de paters trappisten in Tilburg en inmiddels door de Heinekendochter Fischer in Schiltigheim (F).

Als defensieve maatregel tegen de opkomst van de Palm in Nederland introduceert de Ridder in november 1994 de Vos, amber­kleurig bier van hoge gisting, met een klein aandeel suiker. Later komt daar sacharine bij en dat vindt PINT een beetje beneden de waardigheid van een bier dat boven de tafelbiergrens uitsteekt.

Het einde
Gezien de maximale capaciteit van de Ridder en het feit dat de flesjes Vos deels bij Heineken te 's-Hertogenbosch (via de etikettenlijn van Amstel) of bij Brand in Wijlre werden of worden afgevuld, rijst de vraag of wel alle Vos in Maastricht wordt gebrouwen. Overigens heeft Heineken er nooit een geheim van gemaakt, dat de Ridder zich uitstekend leent voor het op punt stellen van nieuwe bieren, die bij gebleken succes elders kunnen worden gebrouwen, om op die manier bij de Ridder opnieuw productiecapaciteit te scheppen voor weer andere nieuwe bieren.

Deze Heineken-filosofie leidt er uiteindelijk toe dat de Ridder met ingang van 1 maart 2002 is gestopt met het brouwen van pils, oud bruin en bok. Daarmee kwam een eind aan een kleine eeuw pilsbrouwen in Maastricht. Heineken verzekerde door te gaan met Maltezer, Vos en Wieckse Witte. Het grootste deel van de vrijkomende capaciteit zou worden ingenomen door het populaire witbier. Daarnaast zou de Ridder nieuwe bieren ontwikkelen en testen, terwijl de brouwerij eveneens toegerust was om te kunnen experimenteren met verpakkingen. Maar op 31 oktober 2002 gaf het concern te kennen de Ridder eind december 2002 te sluiten. PINT geeft met leedwezen te kennen dat de Maastrichtse brouwindustrie met ingang van 2003 volledig tot het verleden behoort.

(Tekst afkomstig van de voormalige PINT-regio OMA uit zuid-Limburg.)